Het coschap is afgerond en, na een pittige week met examenpatiënten (de laatste drie dagen kreeg ik veel meer patiënten en ik merkte dat 2 weken voorbereiding aan deze week echt te kort is om alle stof te beheersen), heb ik nu vakantie. Terwijl ik in m’n hangmatje op Overbridge (een strandje aan de Surinamerivier) lag, zag ik het vliegtuig van KLM overkomen, waarin paps en mams zaten.Het coschap is afgerond en, na een pittige week met examenpatiënten (de laatste drie dagen kreeg ik veel meer patiënten en ik merkte dat 2 weken voorbereiding aan deze week echt te kort is om alle stof te beheersen), heb ik nu vakantie. Terwijl ik in m’n hangmatje op Overbridge (een strandje aan de Surinamerivier) lag, zag ik het vliegtuig van KLM overkomen, waarin paps en mams zaten.

’s Avonds zijn we bij de Lindeboom uit eten gegaan, waar we na slechts 2 uur wachten, eindelijk ons eten kregen. Zondag zijn we met zijn drieën met de gehuurde Toyota Corolla naar Nieuw Nickerie gereden: een tocht van ongeveer 4 uur met her en der een klein dorpje langs de weg. In Nickerie aangekomen (het duurde even voordat we door hadden dat we het stadje al bereikt hadden, want er staan nergens borden die dit aangeven), bleek al gauw dat er niet veel te beleven was in deze tweede stad van het land. We hebben uiteindelijk nasi met kip gegeten in een “restaurant” met welgeteld 3 tafels: eigenlijk was het meer een afhaaltent. Het eten smaakte er niet minder om en de avond hebben we vroeg afgesloten, omdat we volgens de receptioniste van het hotel de volgende ochtend waarschijnlijk vroeg zouden worden opgehaald voor onze trip naar Bigi Pan. Het was echter nog niet helemaal zeker of dit door kon gaan, aangezien de touroperator de telefoon niet beantwoordde waardoor de trip niet herbevestigd kon worden en ook geen extra persoon kon worden bijgeboekt.
De volgende ochtend vertrokken we, na veel telefoongesprekken door ons en de receptioniste, uiteindelijk met een invalgids (de onze zat door een misverstand in Paramaribo; later bleek dat hij de vorige avond nog gespot was in Nickerie, dus hij had waarschijnlijk gewoon geen zin) richting Bigi Pan, een natuurreservaat. Nadat we de boot over een helling hadden getrokken, waren we aangekomen in Bigi Pan en werd ons het een en ander aan vogelkennis bijgespijkerd. Het bleek dat we boften met de invalgids, want hij (Mantje) was de enige gids die ook van kaaimanvangen hield. Behalve bird watching, deden we dus ook aan kaaiman hunting en zo wilde het dat, na een lange tocht door de kreek en over het meer van Bigi Pan, de gids uiteindelijk na veel mislukte pogingen de boot uitstapte en op een kaaiman afging. Met succes, want hij had er een te pakken. Wat Mantje zich echter niet bedacht had, was dat hij nu buiten de boot stond en wij in de boot, waardoor het lastig werd ons de kaaiman van dichtbij te kunnen laten bekijken. De oplossing “gooi de kaaiman in de boot en klim er zelf achteraan” bleek de enige te zijn, wat resulteerde in een onrustige kaaiman die op ons af liep. Dit resulteerde bijna in een “man overboord”, wat erg zonde zou zijn geweest van de filmcamera, maar gelukkig bleef papa nog net aan boord en door de constructie van de stok met touw om de bek van het beest, kon deze op een gegeven moment niet verder naar ons toe lopen, wat onze redding bleek te zijn. Dit grapje van Mantje was toch wel even schrikken en het beest werd, na even op mijn schoot te hebben gezeten en wat geaaid te zijn, weer terug gezet in het water, tot grote opluchting van mama, die een plekje ver achter in de boot had gevonden.
Na dit hoogtepunt van de trip, gingen we richting de Nickerierivier, waar we de boot verlieten en terug naar het hotel gingen. Een heel avontuur rijker vertrokken we na een rubberen steak (niet te eten!) en een goede nachtrust weer terug naar Paramaribo. ’s Avonds hebben we daar de Roti van Joosje gegeten en vandaag zijn paps en mams naar de Commewijne vertrokken. Ik heb nu een paar dagen geen activiteiten, op het vieren van de verjaardag van Desi Bouterse vanavond en de Havanna morgenavond na.
Zaterdag vertrek ik met papa en mama naar Overbridge, waar we zondag door Tirza, haar zus, haar ouders en een gids worden opgehaald voor een dagtour naar Brownsberg en het Brokopondomeer.
Meer wilde verhalen volgen, vooralsnog zijn wij blij dat onze tenen nog aan onze voeten zitten en dat zij niet op dit moment worden verteerd door het darmstelsel van de kaaiman.