Eindelijk! Na de aankomst van de meiden (en nog een paar nieuwe stagiares) heb ik zondag eindelijk mijn eerste oerwoudervaring gehad! En dit was slechts een klein voorproefje, want we zijn niet eens echt de binnenlanden in geweest. Fani (de huisbaas van de overkant) had een bus-/boottochtje georganiseerd die ons uiteindelijk naar de plantage zou brengen waar hij opgegroeid is: plantage Alliance. Eindelijk! Na de aankomst van de meiden (en nog een paar nieuwe stagiares) heb ik zondag eindelijk mijn eerste oerwoudervaring gehad! En dit was slechts een klein voorproefje, want we zijn niet eens echt de binnenlanden in geweest. Fani (de huisbaas van de overkant) had een bus-/boottochtje georganiseerd die ons uiteindelijk naar de plantage zou brengen waar hij opgegroeid is: plantage Alliance.

In alle vroegte vertrokken we met de bus richting het punt waar de boot zou vertrekken. Omdat er her en der nog wat mensen opgehaald moesten worden uit de nachtdienst (of niet wakker waren na een avondje stappen) duurde het allemaal iets langer waardoor Fani zich zorgen maakte of het allemaal nog wel ging lukken. Het plan was namelijk om, voordat we de plantage zouden bereiken, een tocht over de Commewijnerivier te maken, om vervolgens via de kleinere zijtakken van de rivier bij de zee uit te komen. Hiervoor moesten we op tijd zijn, want het getij zou ons in de weg kunnen gaan zitten. Toen de boot afsloeg naar de kleinere stroompjes, belandden we al gauw midden in de bush. Dit was niet alleen te merken aan de dichte bebossing, maar ook de enorme hoeveelheid muggen die ineens op ons af kwamen. Vergast van de deetgeuren vaarden we tussen de lianen door naar de zee. Mijn idee van het heen en weer slingeren aan een liaan (ik ken deze uiteindeijk alleen uit "Jungle Book") vond Fani toch wel erg grappig, wat ik pas begreep toen ik de lianen echt zag. Waarschijnlijk hadden die mijn gewicht niet gehouden of waren ze in iedere geval niet elastisch genoeg om te slingeren :).
Onderweg zagen we een klein assortiment aan dieren. Zo kwamen we een klein aapje, slijkspringers, krabben, vele vogels en een rode ibis tegen. De tocht richting zee was erg indrukwekkend, waardoor de meeste passagiers voorop de boot een kijkje wilde nemen (de boot was verder namelijk overdekt). Hierdoor kwamen we echter een keer vast te zitten, omdat de motor van de boot niet genoeg water meer kon pakken om te sturen. Erg grappig natuurlijk.

Het tij zat ons mee en we konden de plantage, waar ze citrusvruchten verbouwen, nog goed bereiken. Hier kregen we een rondleiding met een tractor, waar wij op de aanhanger konden zitten. De zon op ons bakrahuidje brandend heeft ervoor gezorgd dat velen van ons nu een lekker kleurtje hebben.
Onderweg hadden we al tijdens een kleine tussenstop wat eten (Samosa en een andere Surisnack) en drinken bij de zus van Fani opgehaald, wat overigens heerlijk was, maar toen we onze definitieve stop bij de plantage maakten, stond er werkelijk een konigsmaal op ons te wachten (zie foto). Ze had echt heel erg haar best gedaan.
Ik denk dat de foto's de rest van het verhaal over de plantage heel erg kunnen verduidelijken.

Om terug te komen op de muskietenbeten en de stagiarebenen die je daarvan krijgt: het is waar dat je immuun kunt worden. Was in het begin van de week de reactie op een beet nog een flinke rood/blauwe plek, nu is het een net klein muggenbultje.

Verder is het op de afdeling Dermatologie in het AZP nog steeds hetzelfde verhaal, dus daar zal ik jullie niet mee vermoeien. Vandaag mocht ik iets later beginnen, maar dat doe ik ook niet meer. Het is om 8.00u namelijk al te heet om te fietsen en ik vind 1 verhittend fietstochtje op een dag (naar huis vanaf het AZP) wel genoeg. Morgen dus weer om 7.00u.

Dit weekend gaan we naar de Ralleighvallen, het is geboekt! Het volgende verhaal zal dus waarschijnlijk daarna wel komen. Nu staat er een maaltje te wachten op mij aan de overkant, dus ga ik snel daar naartoe.

Veel sterkte in de herfst en liefs uit de 40 gradenzone.

PS: Theo, bedankt voor de fotoruimte,ik heb hem dit keer goed benut!!!