Daar ben ik dan! Na een lange reis ben ik eindelijk in het huis gearriveerd waar ik de komende 5 weken zal wonen: Gongrijpstraat nr 10 in Paramaribo. Daar ben ik dan! Na een lange reis ben ik eindelijk in het huis gearriveerd waar ik de komende 5 weken zal wonen: Gongrijpstraat nr 10 in Paramaribo.

Om 5.30u vanmorgen stonden paps, mams en Sebas klaar om mij weg te brengen naar Schiphol. Daar eenmaal aangekomen moest iedereen zijn overgewicht uit zijn koffer overbrengen naar zijn handbagage, maar na een vriendelijk lachje hoefde ik dat niet (want uiteraard is je koffer op de weegschaal op het vliegveld ineens zwaarder ;)). Een vreselijk niet welriekend persoon stond voor mij bij de baggage drop off en ik was als de dood dat deze man naast mij zou zitten in het vliegtuig. Na een lekker ontbijtje en het afscheid, zat er tot mijn grote verbazing tot 2 minuten voor vertrek niemand naast mij. De eerder besproken persoon uit de rij had ik nog niet gespot in het vliegtuig, dus ik kneep 'm toch even, maar had aan de andere kant ook hoop op een zeer comfortabele reis. Maar (gelukkig) kwamen daar een Surinaamse man en vrouw aan, die erg vriendelijk waren.

Vanuit de lucht zag ik Leiden en Den Haag onder mij voorbij gaan en na 8 uur zee en wolken kwam uiteindelijk het Surinaamse land in zicht. Nou ja land, het was een broccoli-achtig geheel zo vanuit de lucht en het leek er ook even op of wij op dit geheel van bomen zouden gaan landen, maar gelukkig kwam er op tijd een landingsbaan.
Uiteraard kwam mijn koffer als allerlaatste op de band en was ik dus voor die tijd lichtelijk gestresst dat mijn koffer niet zou aankomen. Kennelijk straalde ik deze stress uit, want een van de security mensen kwam even een praatje maken om mij gerust te stellen dat er nog een kar met koffers zou arriveren.

Inmiddels stond Brian (met zijn Scheurkogel -taxi-) al een tijdje op mij te wachten en samen met Riet (een vaste toerist hier in Suriname) en haar schoonzus werd ik naar mijn huis in Paramaribo gebracht.
Daar stond de huisbaas (Astrid) al op mij te wachten en na een korte introductie heb ik mij snel in een wat luchtiger outfitje gehesen om bij de overburen te crashen. Zij hadden mij, de 'nieuweling', namelijk al gespot en nodigden mij uit voor een stukje watermeloen, omdat de rest van mijn huis een tripje aan het maken is. Zij komen morgenavond terug, waarna we gelijk door kunnen naar het feestje van Astrid haar man die 50 wordt.

De huizen hier zijn "extreem goed" beveiligd, omdat het schijnbaar nogal eens voor kan komen dat er ongewenste gasten binnen komen. Zo zitten er voor alle ramen en deuren hekken, die ook apart op slot kunnen zodat je de deur open kunt laten staan. Het wordt aangeraden deze hekken ten alle tijden op slot te doen, ook als je gewoon thuis bent. Dit brengt echter wel een redelijke sleutelbos met zich mee (zie foto).

Ik zit hier nu dus lekker rustig in mijn eentje bij te komen van de vlucht en ga straks met de overbuurtjes wat eten. Morgen de buurt maar eens verkennen en kijken hoe ik het snelste bij het ziekenhuis kom met mijn fiets, die Joopie hopelijk morgen komt brengen.

Het is een heel verhaal geworden, maar ja, je verveelt je al gauw als je in je eentje zit en de hele dag weinig mensen hebt gesproken ;)

Ik zal snel laten horen hoe mijn coschap in het AZP (Academisch Ziekenhuis Paramaribo) is!

Veel liefs..


PS: Suus, nu al de groeten van Brian :)