"Psst!! Hee meisje! Hoe gaat het? Wanneer gaan we kennismaken?" Geen ongebruikelijke teksten als je hier als bakra over straat fietst. Het is een beetje als het gefluit tijdens het voorbijgaan van bouwvakkers in Nederland. Hier gaat dit de hele dag door; in het begin even wennen, later nog steeds, maar het schijnt toch dat je er op een gegeven moment mee om leert te gaan. De Surinamers zijn erg direct met hun opmerkingen en dat is wat wij Nederlanders gewoon niet gewend zijn.

De afgelopen dagen was het op de polikliniek van de Dermatologie in het AZP niet erg druk. Maandag kwamen de patienten aan de lopende band binnen, maar dat was de andere dagen van de week wel anders. Als er geen patienten waren, vertrok ik met de andere coassistent (Sharon) naar de assistentenkamer en gingen we studeren en kletsen over Suriname totdat we hoorden dat er een patient werd geroepen. Goed opletten dus, want je wordt echt niet gehaald!

Al met al heb ik al aardig wat huidafwijkingen gezien, maar vaak zijn het al behandelde huidplekken en zie je dus niet de eerste presentatie ervan. Dit kan het lastig maken in mijn examenweek, want daar zie je alleen nieuwe patienten.
Afgelopen woensdag was de verrichtingendag van Dr Lai A Fat en stonden we dus voornamelijk op de poliklinische OK. We moesten hier voornamelijk wratjes wegbranden en na een aantal keer mee te hebben gekeken, mocht ik het ook zelf doen. Niet heel spannend, maar voor de afwisseling toch best leuk.

Maandagmiddag (en dinsdag en woensdag) heb ik de "Zin" ontdekt: de relaxplek voor stagiares hier. Het is een klein zwembadje met een bar en wat ligbedden en aan tafeltjes kun je met je laptop internetten.
's Avonds zijn er massaal pannenkoeken gebakken (arbeidstijd van 2,5 uur), die in no time op waren. Dinsdagavond zijn we bij de oude buurman van Sara (uit mijn huis -er zijn er 2-), Jan, gaan eten, die hier eenfantastisch huis in Suriname heeft. Hij woont in een bewaakt appartementencomplex aan de Surinamerivier inclusief zwembad voor de bewoners van het complex. Elke dag wordt zijn huis schoongemaakt en wordt de (af)was voor hem gedaan. Woensdag gingen we voor het afscheid van Gerritje uit eten bij de Zus&Zo, gister na het shoppen hebben we gegeten bij de Waag en vanavond wacht ons een boottripje voor het afscheid van Sara. De boot schijnt dezelfde route te varen als voor de dolfijnentocht, dus wie weet spotten we deze ook nog wel. Daarna volgt natuurlijk nog een etentje en een afscheidsfeest, want zo gaat dat hier.

Het hoogtepunt van deze week was toch wel gisteravond: de Havanna! Van 22.00u-01.00u is de dansvloer bestemd om te (salsa)dansen, waar veel stagiares hier een cursus voor volgen. Erg leuk om te zien, maar na die tijd gaat het dak eraf met "gewone" muziek en gaat de rest van de zaal ook los. Tussen de menigte van Surinamers bevindt zich ergens een kluitje bakra's: de Nederlandse stagiares.
Gelukkig had ik het niet al te laat gemaakt, want vanmorgen ging de wekker gewoon weer om 06.20u. Kort nachtje dus, vooral als je je bedenkt dat ik nog steeds niet helemaal gewend ben aan de tijd hier. Zo'n 20 onderbrekingen 's nachts zijn geen uitzondering.

Week 1 van het coschap zit er alweer op, nog 1 zo'n zelfde week en een examenweek en dan zit het er alweer op. Een van de coassistenten (Wikash) is nu dus klaar, maar volgende week komen er 2 nieuwe. Gelukkig is de andere arts dan weer terug van vakantie en kunnen wij ons verdelen, want 4 co's per arts wordt toch erg veel.

Verder staat er voor morgen een fietstocht op het programma (als het uitslapen niet aantrekkelijker is) naar de plantages en gaan we zondag varen met Fani (de huisbaas van de overkant), waar we erg vroeg (6.00u)voor weg moeten ivm eb en vloed. Tirs, Loes, Fleur en An, nu weten jullie het plan dus :).
Morgen komen dus de nieuwe bakra's aan (zie vorige zin) en wordt Loes dus mijn logeetje. Het plannen van een trip voor volgend weekend is in volle gang: de Ralleighvallen! En een van de avonden volgende week willen we op Kaaimannenjacht. Ik ben erg benieuwd of ik mijn angsten kan overwinnen!