Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover: de trip naar de Raleighvallen. Vaak wordt gedacht dat je hier vele watervallen tegenkomt, omdat de naam dit doet vermoeden. Uiteindelijk is het een naam voor een natuurgebied ergens in de binnenlanden van Suriname, waar wel enkele watervalletjes te spotten zijn, maar niet het hoogtepunt vormen (alhoewel….)Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover: de trip naar de Raleighvallen. Vaak wordt gedacht dat je hier vele watervallen tegenkomt, omdat de naam dit doet vermoeden. Uiteindelijk is het een naam voor een natuurgebied ergens in de binnenlanden van Suriname, waar wel enkele watervalletjes te spotten zijn, maar niet het hoogtepunt vormen (alhoewel….)

De trip begon vrijdag met een lange rit in de bus, gevolgd door een lange tocht in de boot over de Coppenamerivier, om uiteindelijk bij Fungu eiland aan te komen. Dit is een eiland ingericht voor toerisme, met enkele slaapgelegenheden. Er wonen geen mensen op dit eiland, afgezien van werknemers die er tijdelijk verblijven en af en toe een paar weken terug gaan naar huis (Paramaribo of elders in Suriname). Harvey en Gili (onze gids en kok) vergezelden ons tijdens onze trip en zorgen voor fantastische maaltijden en beschermden ons tegen gewillige Raleigh boys.

Onder begeleiding van Bonito, de lokale gids, hebben we vrijdag nog een bezoek aan de moedervallen gebracht. We werden met de boot naar de overkant van de rivier gebracht, maakten een kleine jungletocht, bekeken de waterval (dus toch) en liepen weer terug. Een kleine warming up voor de dag erna.
Zaterdag bracht ons, na een nachtje doorbrengen in de hangmat, namelijk een tocht door de jungle die we niet snel zullen vergeten. We gingen met ons groepje (9 stagiares), 2 mannen (vader en zoon die ook op Fungu eiland verbleven -moeder bleef op het eiland-), Harvey en Bonito met zijn kapmes voorop, ’s morgens vroeg op pad om het doel te bereiken waar we uiteindelijk voor gekomen waren. Na 3 uur stevig doorstappen in de Surinaamse bush, waar enkele beekjes werden overgestoken door te balanceren op een boomstam en enkels op de proef werden gesteld door alle uitstekende wortels op de grond, bereikten we de voet van de Voltzberg. Deze berg was 240m hoog en gezien onze toestand op dat moment twijfelde menigeen of we nog wel de klim naar boven zouden moeten wagen. Na een kleine pauze bleef echter niemand achter en de beloning van de heftige tocht naar boven was een fantastisch uitzicht over de broccoli-jungle van Suriname, die ik eerder vanuit het vliegtuig had mogen bewonderen. Gelukkig stond er een stevige wind, want de temperatuur op het midden van de dag was erg hoog.

Na wat bijgekomen te zijn en de kodakmomentjes te hebben gehad, gingen we terug naar beneden. De verzuurde benen waren bij iedereen goed te voelen en het was dan ook een intensieve afdaling. Eenmaal beneden gekomen werden de verloren calorieën en het verloren vocht weer aangevuld met de middelen uit onze rugzakken (we vertrokken met 2 L water en een groot lunchpakket per persoon) en vervolgden we onze weg terug naar de rivier. Je begrijpt dat wanneer je een berg bereikt in 3 uur, je ook 3 uur terug zult moeten lopen om weer thuis te komen. Dit hebben we geweten. Na meer dan 7 uur wandelen en klimmen bereikten we eindelijk het kleine watervalletje wat we aan het begin van onze tocht waren tegengekomen. Hier beseften we ons dat de waterval, al was deze dan nog zo klein, toch een hoogtepunt van de Raleighvallen was vanwege de enorme verkoeling die het ons bracht. Binnen no time lag iedereen in zwemkleding of ondergoed in het water voor wat afkoeling. Het feit dat zich kleine piranha’s in het water bevonden, maakte op dat moment niet uit.
Natuurlijk moest er wat spanning bij komen en werd er wat op de rotsen geklommen. Omdat er een nest mieren over mijn hand liep die mij aan het steken waren, was ik even afgeleid en gleed mijn voet weg. Dit heeft geresulteerd in een blauwe bil, wat het zitten nu ietwat belemmerd. Verdere details en fotomateriaal hiervan zal ik jullie besparen.

Eenmaal thuis op het Fungu eiland, gingen een aantal nog piranha’s vissen, maar Annerie, Ellen en ik hadden ons in onze hangmatten geïnstalleerd wat ons een beter plan leek. Na het heerlijke avondmaal wat Gili bereid had, werden we door Bonito uitgenodigd voor het optreden van de Raleigh boys. Dit optreden kostte ons 10 SRD (€2,50) pp en het was een fantastische avond van welgeteld een half uur. Na het optreden namen de Raleigh girls (zie foto’s) het even over, wat uiteraard ook een groot succes was.
Voor het slapen gaan had Gili nog een grote hoeveelheid Baka Bana’s (gebakken banaan) gemaakt, waar onze mede junglegangers ook van hebben mogen genieten.

Op een hert, boskip, aapjes (die we op het eiland gingen voeren), een spin van ca 12 cm groot bij de waterval en veel dazen en muggen na, hebben we geen dieren gespot. Onmogelijk ook bijna, want tijd voor om je heen te kijken was er niet. Annelien heeft nog even geprobeerd tijdens het wandelen omhoog te kijken, maar dit was niet zo’n succes (lees: goede struikel over een boomstammetje).

Zondag keerden we weer terug naar huis met de boot en daarna weer met de bus. Het is ongelofelijk hoe de bus deze toch heeft overleefd. Op een niet opladende accu na, waarvoor we in Lelydorp de bus om moesten ruilen, heeft het onderstel en de vering van de bus de barre bauxietweg getrotseerd. Een goede trilsessie voor de cellulitis was een gunstige bijkomstigheid, maar een bruggetje waar een paar dwarse planken ontbraken, deed je toch wel een beetje zweten.

Al met al is al het bauxiet wel weer uit onze haren en lichaamsplooien geweekt, want we hebben gister heerlijk liggen chillen bij de ZIN, waar Annelien is onder gepiest en bijna ook gekakt door een enorme leguaan.

Deze week is alweer de laatste week van mijn coschap, wat betekent dat ik in mijn examenweek zit. Gister en vandaag in totaal maar liefst 3 examenpatiënten gehad tussen mijn eenzame uurtjes in het studiehok door. Nog even 3 dagen doorbijten dus.

Vanmorgen zijn Fleur, Loes en Annelien vertrokken naar Brokopondo en de Brownsberg, dus die zien we pas woensdagavond weer, wat tevens hun laatste dag zal zijn.
Zaterdag komen paps en mams aan en zojuist heb ik de trip naar Nickerie met hen bijgeboekt, waar we zondag naar toe vertrekken. Ik ben zeer benieuwd of we de linksrijdende  zullen overleven met paps aan het stuur ;)

Liefs uit de hitte…